Een nieuwe woonst

Een maand geleden zijn we verhuisd. De eigenaar van ons vorig appartement wilde er terug intrekken, dus wij moesten eruit. Het is altijd spannend om in Singapore een nieuwe woonst te vinden, want de huurprijzen kunnen per maand dermate verschillen. We moeten niet klagen want ik ben er in geslaagd een leuk appartement te vinden voor een redelijke prijs (naar Singaporese normen, in België kan men voor dit bedrag een riante villa huren.)

Ik heb de verhuis helemaal alleen geregeld. Bram had gedurende drie weken een project in New York. Toen hij terugkwam, woonden we reeds in onze nieuwe appartement. Dit was onze vijfde verhuis in vier jaar tijd (waarvan twee gelukkig zonder inboedel), dus ik word steeds efficiënter in.

Veel aanpassingsmoeilijkheden hebben we niet gehad, we wonen nog steeds in dezelfde condominium en het nieuwe appartement is qua oppervlakte en indeling identiek hetzelfde als het vorige. De ligging is veel beter. Vorige keer keken we uit op een straat en een extreem lelijke pistache groene condo en nu op een kanaal en bomen. In het kanaal kunnen we het wel en wee volgen van drie grote hagedissen. “Like een beetje op een krokodil” vindt Rinse. Er is veel minder geluidshinder en meer wind. Het is nu regenseizoen, waarschijnlijk speelt dit ook een belangrijke rol in de koele temperaturen in onze nieuwe woonst.

Deze keer hebben we het berghok annex studeerkamer van 1,2 op 2 meter ontruimd om om te vormen tot Felix’ kamer, zodat hij niet meer bij ons op de kamer hoeft te slapen. Wegens plaatsgebrek heb ik weer veel weggedaan. Gelukkig was een goede vriendin maar al te blij om enkele fifties en sixties spullen in ontvangst te nemen. Ook Brams collectie oude cultmagazines is danig geslonken. Niets aan te doen, hoe meer je verhuist, hoe meer je van de hand doet.

Haw Par Villa

Mijn favoriete plaats in Singapore is zonder twijfel Haw Par Villa. Het beeldenpark is in 1937 opgericht door de Tijgerbalsem broers. Nadat ze een fortuin hadden verdiend met hun wereldberoemde kruidenbalsem, besloten de broers dat ze iets moesten teruggeven aan de bevolking en besloten een beeldenpark te bouwen gewijd aan Chinese mythen en legenden.
In het kitscherige park staan meer dan duizend grote, kleurrijke beelden die belangrijke personages in de Chinese mythologie weergeven. Je zou het park kunnen beschouwen als één van de eerste pretparken. Het was een gigantisch succes in de eerste decennia na de opening. Jammergenoeg is het in de loop der tijd in verval geraakt. Het meest angstaanjagende gedeelte is de 'ten courts of hell', hier worden op gruwelijke wijze uitgebeeld welke straffen er in het hiernamaals staan op alle zonden.

De laatste weken ben ik meerdere keren door het park gedwaald om foto’s te trekken. Ik volg een opleiding fotografie en op het einde van de module wordt er een groepstentoonstelling georganiseerd. Als thema heb ik mijn geliefkoosde beeldenpark gekozen. De foto’s lijken wel schilderijtjes, heel kitscherig en toch poëtisch.

Haw Par Villa staat ook vermeld in het Taschen boek ‘Fantasy Worlds’. Eén van de doelen in mijn leven is om alle art brut-parken en -gebouwen te bezoeken die in dit boek beschreven staan. Ik kan er nog maar drie van mijn lijstje schrappen, dus ik ben nog eventjes zoet.

Peuteralarm

Rinse is drieënhalf jaar en bevindt zich in volle peuterpuberteit. Ik was zo blij dat ze steeds erg voor rede vatbaar was en zich niet bezondigde aan de typische buien van peuterhysterie. Think again! Om de woorden van haar schooljuf te gebruiken: “Rinse does not behave very cooperative.” Inderdaad, zo zou je het kunnen stellen.

Rinse wil niet:
groene groenten of wat dan ook aan tafel eten, in bad gaan, zich haasten, naar school gaan, naar huis komen, haar speelgoed opruimen, tanden poetsen, gaan slapen, luisteren naar enige vorm van autoriteit, in de hoek staan, …

Maar Rinse wil wel:
alles zelf doen, op stap gaan, met haar vriendje Jacsen (zie foto) spelen, sushi, spaghetti, koekjes en appel eten, de deur van het toilet op slot doen, naar haar dvd’s van Barbapappa kijken, naar de speeltuin gaan, zwemmen, fietsen op haar roze bmx, overal stickers plakken, om ter luidst liedjes zingen, met Felix door het appartement kruipen, schilderen, knippen, voor het slapengaan eindeloos boeken lezen, …
En bovenal wil ze een prinses zijn en soms ook een piraat.

Blam-san

Bram is in Tokyo beter bekend onder zijn alias Blam-san.

"Ik lief je"

De drietalige opvoeding van Rinse zorgt voor grappige woordkronkels.
Bram en ik praten steeds Nederlands met haar. We vinden het belangrijk dat ze haar moedertaal goed beheerst. In de condo, op school, met haar vriendjes en Lovie spreekt Rinse Engels.
Op school wordt er de helft van de tijd lesgegeven in het Mandarijns. Blijkbaar begrijpt ze alles wat haar in het Mandarijns verteld wordt en ze kan zich ook verstaanbaar maken. Bram en ik kunnen dit niet nagaan, omdat we zelf amper tien Mandarijnse woorden kennen.

Het is niet evident om haar Nederlands op peil te houden omdat Bram en ik meestal de enige personen zijn die Nederlands met haar praten. Ik dacht dat ik redelijk AN sprak, maar als mijn dochter aan mij vraagt: “Makikiszien?”, begin ik soms te twijfelen. Tja, een beetje Antwerpse tongval kan geen kwaad.

Rinse’s Engels is niet het Engels dat wij kennen. Het is Singlish, een samenvoeging van Engels en Chinees, de taal die de meerderheid van de Singaporezen spreken. Enkel de Singaporezen die in het buitenland hebben gestudeerd of gewoond, kunnen zich hier aan onttrekken. Zinnen worden ingekort, woorden afgehakt en Chinese klanken worden toegevoegd.
“Can see, cannot touch” (Rinse’s juf op de schooluitstap)
“You need taxi-lah?” (portier van onze condo)
”You come to my house, ok?” (Rinse tegen haar vriendje Jacsen)
Ik maak mij er niet druk om, als Rinse naar een internationale school gaat, zal haar Engels vlug bijgeschaafd worden.

Haar taalontwikkeling gaat nu heel snel, het is grappig om te merken wat voor gekke zinnen ze maakt. Soms mixt ze haar talen. “Who have dat daar gezet?”. Bepaalde zinnen worden letterlijk vertaald, zoals “Ik lief je mama”. (Dan smelt het moederhart.)
De vervoegingen van werkwoorden gaan vlot, enkel het voltooid deelwoord is moeilijk, maar ik denk dat dat voor de gemiddelde kleuter niet gemakkelijk is. “Papa, wat heb je gedoen?” en “Ik heb dat boek net geleest”.

Het pleintje

I love condo life! De condominium waar wij wonen, telt 400 appartmenten gelegen rond een centrale binnenplaats met olympisch zwembad, twee kinderzwembaden, grasperken, speeltuin, fitnessruimte, …
Voor kinderen is het werkelijk het aards paradijs. Elke dag gaat Rinse naar de speeltuin en/of zwembad, er zijn vriendjes in overvloed.
Het sociale leven in een condo is heel leuk. Het is een beetje een mix van ‘Melrose Place’ en ‘Het Pleintje’.

Een greep uit de bewoners:
• Hardwerkende Singaporezen en expats die om 9pm met take away food thuiskomen
• Een bende Australiërs die niets liever doet dan rond het zwembad hangen en bijna elke vrijdagavond barbequen. Rinse heeft haar hart alvast verpand aan Jacsen, een 3-jarig Australisch jongetje.
• De plaatselijke dorpsgek die stiekem een worstje van de bbq meepikt
• Een heel leuke Belgische vriendin, moeder van vier kinderen, haar jongste dochter is vijf dagen ouder dan Felix.
• De Filippijnse nanny’s die met elkaar keuvelen terwijl ze een oogje in het zeil houden op de spelende kinderen
• Chinese oudjes die ‘s morgens samen tai chi beoefenen in het zwembad
• Kindjes die hun eerste zwemles krijgen of hun eerste rondjes fietsen zonder wieltjes
• Sportieve dertigers die elke avond hun baantjes zwemmen in het zwembad

Felix groeit!

Felix is zeven maanden oud. Hij kan zelfstandig zitten, zich optrekken en sinds een paar weken kan hij ook kruipen. Hij is niet meer te stoppen! Hij schatert en kraait. Bram en ik genieten ernorm van ons klein aapje.
Zeker als ik terugdenk aan de eerste maanden, ben ik heel blij dat het nu goed gaat met Felix. De eerste vier maanden van Felix’ leven waren heel moeilijk. Reflux, niet willen drinken, niet goed slapen, krampen, veel huilen, groeiachterstand, kortom moeilijke tijden. Uiteindelijk bleek dat hij verschillende voedselallergiëen had: koemelk, granen en MSG (monosodium glutamate). Vooral dit laatste is problematisch, want Aziaten (vooral Chinezen) zijn dol op deze smaakversterker en verwerken het in bijna al hun gerechten.
Ik gaf borstvoeding en het heeft lang geduurd vooraleer ik alle voedingstoffen uit mijn dieet kon schrappen waar hij gevoelig op reageerde. Zijn darmen waren zo geïrriteerd geraakt dat zelf de fructose in fruit hem krampen gaven. Na vier maanden was ik zo uitgeput en zoveel gewicht verloren (ik was al vier kilo onder mijn normale gewicht) dat ik heb besloten te stoppen met borstvoeding. Vanaf het moment dat felix hyperallergene formula kreeg, gaat het veel beter met hem. Het is een wereld van verschil. Ook voor mij, het chronische slaaptekort, het strenge dieet en de machteloosheid maakte dat ik op het einde van mijn latijn was.
En nu gaat alles goed!